Örgüsüz Kış

hiç

değil

az biraz

piç bir cümleyiz

prematüre tanrıların,

sütü, memesi kesik isyanların

nüshası, kimliği olmayan sürrealitik lügatında

an,

anlam

yitirdikçe

hücresel kavramını

küreselleştikçe yanılgılar

karanlıkla harf harf sevişir dilimizdeki pervasızlık

çok

oldu

bilirim çok

demini salmayalı,

nemini boyamayalı geceye

dört mevsim üşümek oldu her şiir

eksildiğimiz baharlar kadar örgüsüz kışız, kış aslında...