Orta

son sıradaydım

ömür katarında

umudu merak etmekte

ince beyaz pamuklu

göğe bakarken

gurbete ışığı götüren

kömür karası sevda

körüklenir

mevsimler tütsülü ömrün

rüzgarıyla

kaçakçılıkla geçiniyorum

olmadığın yerlerde

ünleyerek ismini

aşarak saniye sınırlarını

karanlığı aldatıyorum

beraberken akşam yolculuklarında

yanındayı bırak

içindeyken hem de zifiri gecenin

bu kadar acımasızım işte

dışımdaki aydınlığınla

şiirimin şah damarımda kan

kış bulutlarıyla gelen ilk soğuklarla bir

kentin kuşlara

ve sokak çocuklarına acıma hazırlığıdır

yalnızım mahşer gibi kalabalık

ama yüreğim kentidir bütün evsizlerin

susayınca pencereleri açıyorum

ne kadar engel azalırsa azalsın istiyorum

varlığınla aramda

ne ilk ne son

hep orta

çaresizim

sonsuzluğunu yorumlamakta