Osman'a Bir Ses Uzaklardan

Sapla saman ...çöp ve duman ,

Bir avuç gök mavisi gözlerinde

Bulutların aralığından .

Aş ...iş ... ekmek ...yemek yokmuş ...

Yok ki , soran !....

Kirpiğine ilişmiş eğreti bir korku ...

Yüreğinde o deli burku ...

'' Niye ki buralar '' diyor bir ses dudaklarından ???

Hadi , yapma dön vakit varken henüz ,

Dön köyüne be Osman !....

Hiç , ama hiç kimse yar olmaz sana buralardan !

Orda , gece karası gözleri , yüreği meltem esintili ,

Elleri toprak kokulu , saçları gündoğumlu Zeliha'n ...

Orda , gelincik tarlaları ...orda ateş böcekleri ..

Orda Anan ...emmin ... amcan ,

Sen , varsın otobüs duraklarına ve

Sarışın şehirli kızlara alışama be Osman !...

Duymadın mı ki , Zeliha köyde adaklar tutmuş dönüşüne ...

''Ne halt vardı da gitti !'' diye de ...

Sorup dururmuş ellere , o gül yürekli Anan ...

Doğru ya , burda ne var ki be Osman ?...

Hergün , bibirini dövme isteğiyle uyanan ...

Bir günaydını , tebessümü unutan bir sürü insan ,

Sahte gülüşler , yapay coşkular ...

Rol yapmaktan yorgun düşen bakışları dostluk sanan ...

Sevmeyi , sevilmeyi rafa koymuş ...

Dürtüleriyle koşan , binlerce İnsan !....

Sıkışıp kalmış yürekler , ışıksız bakışlar ...

Bezginliklere satılmış nice umutlar ...

Hatta , görmüyor musun ki , buralarda nice zaman ,

Güneş bile doğamıyor ...bıkıp usanmış ...

Gözüne batan , o betonlardan , tozdan , dumandan !....

Var say ki , bu şehir çıldırdı be Osman ,

Mehtabı gören yok nicedir ...

Yıldızları sayan yok hanidir ...

Ve ölesiye uzak ki ruhlar çiçek kokularından ...

Sevgisiz günler , dostsuz gecelerde konuk , her an ...

Bir düşün , burda nasıl yaşardı ...

Gece karası gözleriyle Zeliha'n !....

Hem , hiç ağlamadan !....

Hadi !... Topla bohçanı usulca ,

Gözlerinde , hüsran , ellerinde hazan ...

Bir an önce , düş köyünün yollarına sen ...

Yüreğin , daha da kararmadan !...

'' Heeyy , Osmaan '' !.....

'' Orda görüşürüz belki ha '' !...

'' Belki , iki , üç güne kadar ben de gelirim arkandan '' !!!.......