Ötesinde Ne Var ki Önümdeki Bu Karanlık Çıkmazın

Ötesinde ne var ki önümdeki bu karanlık çıkmazın

Lanet bir hayalin peşinden kaybolmuş umutların

Masal gibi büyülü gözleri olsa da neon ışıklarının

En sonunda seni de çekecek gece mavisi yalnızlığın

Kurtulmak isteyip yine kendini bulmak olacak işte bütün yaptığın

İsmini unuttuğun bir arkadaşını görürsün ya yolda bir gün

Çağırmak ister de yapamazsın, yürür gider senden habersiz

İstediğim birkaç parça umut hiç değil ucuz bir dua karşılığı

Nasıl olsa o da uçup gidecek ruhun kaldığında bedensiz

İstemem hiçbir zaman bütün dünyayı alsam da ellerime

Yalnızca çekip gitmek benim isteğim buradan sessizce

İnsanlara bırakırım bütün dualarımı okusunlar diye günlerce

Ben uzaklardan duyacak olsam da dinmeyecek gözyaşlarını

İstesem de bir şey yapamam ki bu insanlığın değişmeyecek yazgısı

Rapunzelin saçlarına tırmanmadığım için çekiyorum ben de bu acıyı

Nefret ile iyi geçinmen gerekince buluyorsun kendini morun içinde

En zoru bu, gözlerini kapayıp adım atmak gibi bir şey bilinmezliğe

Doğru olanı bulmaya çalışırken bağlamak ayaklarını zincirlerle

Etrafta alev gözlü canavarlar varken izleyen seni pencerelerde

Nefesleri kokuyor akıllarını çaldıkları insanların delilikleriyle