Öyküm

Akisler geçiyor gözümden bir bir,

Film şeridi gibi akıyor avuçlarımdan zaman:

Kalbine dokunmak kadar huzurlu ,

Sesine yaklaşmak kadar sabırlı çocukluğumun

Ve sessiz gürültüler içinde,

Dingin olmak kadar,

ortasındayım hayatın,

öykümün özü:

'özün öyküsü' ...

Öğretmeden tam anlayamazsın ya hani:

Ölmeden yaşayamazsın belki de.

Binlerce kez ölüp dirilmeden,

Doğamazsın cesaret çöllerine

Bir serap gibi akamazsın hayatın içine.

Acıdan bağırtmadan,

geçmez kalbin acısı

Ve katılmadan gülmezsen,

Bitiremezsin gülmeyi.

Affetmezsen tüm hatalarını,

Sevemezsin kendini

Büyüdüm diyebilmen için tüm küçüklüklerini görmelisin,

Yetişkin olmak için,

Hayata yetişmeye çalışmaktan,

vazgeçmelisin,

"su yolunu bulur',

diyebilmelisin.

Köklerine tutunmalısın mutlu olabilmek için,

Öğrendiklerini ailene öğretmelisin

Savaşmalısın kötülükle,

Yılmadan,

Vazgeçmeden,

Yola devam etmelisin.

Ve insan olabilmek için ,

'adam gibi sevmeyi',

bilmelisin...