Oyuk

Telleri ıslatılmış sazın gürültü sularından geçiyor zaman

Dudaklarında sis ve ağaçlar buğulanıp gözlerimin uçurumuna

Gece kıyısı şehrin türküsüyle sessizliğe derinleşiyor...

Aklımın ay yanığına ince ince çarpan

Zeytin dallı kuşların konuşkan yoluna

Anlattıklarımı seriyorum

An mavi bir romanla yüzünü uyanıyor sızımın kırığına..

İçimdeyse durmadan koşan bahar yokuşlu çocuklar

Kör ışığın kanatlı kelebeği ki

Benimle kendilerini büyüyorlar

Avuçlarımda kızgın ateş

Düş atı bir bağlama

Kırmızıya yakın boşluğun oyuğunda ürperiyor yıldızlar

Kuytularına gökyüzü ağzıyla seslenip

Açılan gemilere bağırıyorum giz tohumları

Gül gibi kanayan haki yalnızlığın sus duvarlarını duyuyor musun

Dilimde yaralı yol

-sustum

Hiç bir karanlığa benzemiyor sustuklarım-

Bulutlar geçiyor üzerimden

Kalbimden yaldızlı sabahlar

Rüzgar hışırdasa sessizliğin sen odalarına

Papatyalar kırılıyor

Ah sevdiğim ah

Kendime getirebilsem seni

Güneşe kapılar çalınacak

Ki biz

Yan yana

Hep iki dize arasında

...