Özlem

Ve uçurumlaştı dünya

Kanat çırpan her canlı

Düşüp gitti

Yoksula zindan oldu, ülkeler

Oy özlem;

Yurda,anaya, yare...

Sabahlara sığınıp,

Geceyi kucaklamak,

Akşamı katmak güne

Gülüşleri içeri almak pencereden;

Kışa, soğuğa, zemheriye karşı

Aldanmak şehrin hazin hülyasına;

Bir şiirdir şimdi

Bir şiir

Oy özlem;

İlkbahara, sevdaya, özgürlüğe...

Buzlanmış sokaklar;

Kimliksiz birer katil

Yani ellerin, ayakların, bedenin düşmanı

Çünkü kış; ağır, acımasız cellat

Kentse çaresiz,

Bükmüş boynunu iklimlere karşı

Ve güneş, yıldızlar, yemyeşil bir doğa,

Şimdi hasretle özlenen bir sevgili...

Oy özlem;

Türküye, kavgaya, yarınlara...

Başıboş aramalarla,

Çürüyüp giden bir ömür

Sonra yitirilen onca umut

Onca tebessüm,

Kahroluşun yalnızlık resmi

Ve baskıyla kaybedilen gençlik...

Oy özlem;

Hayal olan çocukluğa,

Mevsimler ardında kalan sevinçlere

Ağaca, serçeye, oyuncağa...

*** Şiirime can veren Hatice ÇERÇİ kardeşime sonsuz teşekkürler.