Özür Diledi Annem

Küçücüktüm tohumdum

Bir bulutun gözyaşıyla

Hayatın iplerine tutundum

Beyza yavaşça indi yanımıza

Ağladı sırılsıklam merhamet oldu

Yüzü bir melek gibi masum ve aydınlık

Yatıyordu sokakta bir çocuk

İnsanlık yara almıştı hem de kocaman

Akıyordu oluk oluk kan

Biten bir günde yıldız yoktu

Solacak umut da kalmamıştı

Hüzün renginde bir gündü

?Annem? dedim gözlerim yaşlı

Solmuştu tüm zerrelerim

Ne yıldız vardı gökte

Ne de Güneş Teyze gülüyordu

Ay Dede ise sessizce ağlıyordu

Siyahlar giyinmiş bir gül

Hayal meyal göründü

Anneme benziyordu amma

Hiç böyle görmemiştim gül yüzlüyü

?Çiçek Kızım? dedi elleri yanaklarımda

Titriyordu bir güvercin gibi

Korkuyordu

?Özür dilerim senden gelemedim?

Bir anne küçülmüştü yavrusunun karşısında

?Gelemedim çünkü...? dedi

?Öfke dolu bir insan yüreğine hükmedemem

Küçük bir çiçeği yeşertemem

Umudu yarınlara taşıyamam diye?

Öfkenin kurutulmadığı her kalp harabe

Sevgiye vurulmuş büyük bir darbe

Barış ise can çekişiyor

Yarınlara bakan gözlerde

Annem küçücük yüreğini açtı

İçinden tek tek güvercinleri çıkardı

Her güvercin ayrı bir umut oldu

Çocukların yüreğinde uçtu.

Sönen yıldızların yerine

Güvercinler doğsun gökyüzünde

Adı ve rengi ne olursa olsun

Yeter ki çocuklar savaşta solmasın.