Papatya Falı

Sevgilim,

sen şimdi bir papatyanın yaprağından

gülümsüyorsun bana

koparılmış narin bir gövdeden

neyzenin başpâreye üflediği içli bir soluk gibi

tuvale damlayan muhteriz renkler gibi

yaprak yaprak

düşüyorsun aklıma.

Aşk cezbesine kapılmış parmaklarım

varlığınla yokluğunu çekiyor

saydım,

imamesiyle tam on iki yaprak

sevmekle sevmemek arasında

kararsız

bir o kadar da suskun

düşüyor birer birer

Seviyor

Sevmiyor

Aşk kurt misali sarınca,

kururmuş bedenler

aşklandım

kurumamak için ümitle seni kopardım bağından

Sevgilim,

sense şimdi bir papatyanın gövdesinden

hayali sevdalara karışıyorsun

aldırmadan.

Düşen her bir yaprak

dualarıma inat

sevmiyorumla biterken

görmüyor musun?

Ben değil

Şimdi Sen sararıyorsun...