Papatya Kiri

son yaprak, son baharda mı düşer?

belki yine biner gideriz üzerine,

seher yeli eserken, asılır da küreklere;

yelken açarız aynı deryalara ikimiz,

akan sellere karışır da dilimiz,

-ha bire el sallarız!

keşke gitmeseydi şahbaz güneşimiz,

bitmeseydi, vurdum-duymaz saatlerimiz

çocuk bahçesindeymiş gibi şen şakrak,

şeytan uçurtmalarımızı ardımıza taksak,

belki uçan halımız olurdu,

-bir sarı yaprak.

herşey çok basit belki, çelik çomak oyunu;

yani, bir yaprağın çürümesi gibidir sonu,

humusa karışır gider ya damarı, ayası;

ne başlatabildim işte ben, sevdayı,

ne de hasreti verdiler elime, felek hasis

-ayyuka çıkar dedikodu, ahâli engerek dilli

-kuşkular dizboyu, papatya kiri, lotarya

zaman hapis; hücre cezası, zinciri pas tozu,

kitleyip gitti belki yüreğimi,

-küf kokulu toprak ağası,

-senedim elinde!

biliyorsun ya;

başımıza ne işler açıyor şu inatçı kader

sayfalarındaki beter yazılara bak;

çıkası mürekkebin alnımızdaki izlerini,

-nasıl da heder ediyor.

fenâ düşeceğe benzer şu yaprak,

-ağaç dibi mezarı, höyüğüne;

-güneşin son demi, kurt kemiriği

-kalbura döner pervanesi,

-yeri düşler.

bahar çürüğüne kaldım yine,

-sele basıldım, çamur yükü

-sarnıç şaşkın, su kör;

karınca gibi çizildi bahtım, can pazarı;

-bir saman çöpüne asıldım.