Papatya Yaprakları

Papatya yapraklarını koparmakla geçmez bir ömür

Bırak yapraklarını koparsın bir gönül

Belki de kalbin akar sevdaya kalırsa hür

Sevda ki yaşamın insana verdiği en güzel ödül

Sal saçlarını,çık kırlara,doru atları sür

Bırak yaksınlar seni,sen ol düşen kül

Hatalar insan için elbet üzülür

Mutluluk ellerinde haydi sende gül

Bak kırlara çiçekler binbir narin tür

Kimi menekşe sever,kimi de deligül

Çiçekler kadar insanlar da özgür

Göster renklerini kıskansın sümbül

Çık tepelere,bağır en yüksekten,en gür

Bir gün kalkarsa gönlünü örten o tül

O eşşiz yüreğin elbet görünür

Düşer peşine o zaman kırmızı bir gül

Beyaz gelinlik üstünden nasıl da dökülür

Sen şu güzel geline eşlik et bülbül

Vakti saati gelince elbet ölünür

Bütün ömür zaten bir nefeslik kül.