Papirüs Kağıdında Heceler

Daha fazla şiir yazasım var.

Duygularım aksın papirüs kağıdındaki hecelere

İçki kokan nefesimle üfleyim ruhumu dizelere

Hissettiklerim bir ukte gibi kaldı boğazımda

Yutkunamıyorum. Tüküremiyorum.

Acısını azaltamıyorum. Azaltmıyorlar.

Yardım etmiyorlar, tükürüyorlar.

Daha fazla hissediyorum.

Aslında hislerim köreliyor.

Hislerim mum gibi, sıcacık, daha da sıcak oluyor, yanıyor

Ama eriyor, bitmek üzere gibi.

Tutuşuyor hislerim, ruhum.

Korkuyorum.

Yeterince soyut ifade edememekten kendimi

O kadar uzağım ki somutluktan,

Soyutluk okyanusunun ortasındayım.

Hiçbir somut karası görünmüyor.

ve bir kadeh daha..

belki benzin misali ruh ateşime

belki su misali

acıdan zevk misali benimki belki

belki tutuşma azlığının verdiği hoşnutluk

müphem bir durumdayım

soyut bir durumda

o kadar soyutlaştım ki

görünmüyorum.

görmüyorlar.

dinlemiyorlar. umursamıyorlar

Hayalet varmış. Evet hayaletler varmış, diyorum.

Onlardan biri de benim.

Baksanıza, kimse görmüyor beni.

Hayaletim.

Sadece hayaletler olabilir hayatımda

Hayatımda kimse yok

Saçlarım var belki

O da kıvırcık diye.

Düz olsaydı o da olmazdı.

Yani yine yalnızım

Daha fazla şiir yazasım var.

Yalnızlığımı üfleyip, papirüs kokusunu içime çekmek için

Duygularım diyemiyorum, artık tamamıyla 'ben' olmuş bir kavram için

heceler... bu heceler..

papirüs kağıdında heceler..