Paranoya

hangi şiirden firar ettiği bilinmeyen

kurşuni bulutların

ona buna çarpan saçmaları

sonunda hep içinde birikirdi...

ve en çok geceleri duyardı

içindeki takır tukur sesleri...

kim bilir?

belki de böyle bir gecede başlamıştı

paranoya nöbetleri!

kulaklarında süresiz sürekli ağlamayı bilmeyen bir kadın homurtusu,

dualarında süresiz sürekli ağlaması dinmeyen bir çocuk mırıltısı...