Parçalanmışlıklar

ayrılık...ölümün yüzgörümlüğü

hayat sunağında...

ay ışığı yine eskisi gibi

diyemiyorum

iki kaşınla hazırlanırdım alnına

o artık yok...

yaşamı ben seçmedim

tek bildiğim seni sevmeyi de

ölüm öğretti yanaklarıma

gülmeyen bir yüz

gelmez kimsenin işine...

benimle olmadığın gibi

kimseyle de olmadın sen

seni zamanla öpüşürken gördüm

bizi sömürmek yetmedi mi sana? ...

uzandığım denizlerde kokun

attığım her adımda

saçlarının buğusuyla

ıslanır gözyaşlarım

bıraktığın şu acı serinlik

emzirir dermanı mı

ne zaman büyürsem

tutacağım gülüşünü...

kapılara meydan okudum

sürgüleri kırdım

camları tuz buz ettim

kentleri unuttum bile

ama bir türlü

kıyamadım sana...

şaşkınım

güya koştuğum kırlarda

sevişecektim ayva tüylerinle

ama ne sen sensin artık

ne ben ben

sen giderek gittin

ben kalarak sustum

sen kalarak da gittin

ben giderek de sustum

kazandı gururumuz...

ufuk çizgisi

şafak dedim

ordasın sandım

sonsuzluğun noktalandığı

kapkara bir sonsuzlukta daha...

daha da ötedeymişsin meğer

en yakın uzağım en uzak yakınımda

kalbimde...

bir çocuk sokağa koştu

bir kedi mırıl mırıl gerindi

bir oğlan bir kıza 'yağmurumsun' dedi

apartmanlar akşamla dalga geçti

rüzgar kış dumanlarıyla oyalandı

kauçuk ağacının sönükleşti neşesi

yalnızım artık...

bedenin ruhunu aldattı

ruhun bedenine yabancı

ben seninle kendime yabancı

kendim bedenimle ruhuma

özgür değiliz hiçbir şekilde...