Pardesümdeki Ağrı

şimdi:

'şarkılarımdaki tozlara yummasan kirpiğini'

önce:

avuçlarımda

kuşların akşama çekilişinden

arta kalansın

kanatlarında terkedilmişlik kokulu

bir eylül yağmuru kokusu

avuçlarım ceplerimde

ceplerimde eylül kokulu yağmurun kaldı

ellerim kalmasın diyorum boşlukta

ya o ılık pembesi gülüşlerin

umarsız ağrılarına gül koklama özlemlerimin

ya da ellerimin sığınılacak bir karanlığa teslim oluşu

bu boşluğu tanıyamıyorum

ağrısı başka

özlemi kızıl ışıkları bölüşü gibi bulutların

kendimi unutup

pardesümle örtmek istiyorum ağaçların üzerini

kuşların bahar tortusu

önemli ellerimin üşümesinden

ceplerimde gül taşımıyorum artık

kirpiklerin aklıma düşeli beri

yüreğime batalı

varsın çıplak ayaklı çocuklar duysun

kuşların bahar tortulu neşeli hüzünselliğini

elleri çatlak bilekleri titrek

benim pardesüm

kentin tüm duraklarında

son yolcusu olmak

ev özlemli otobüslerin

biliyorum bir gün bir yol beni sana getirecek...

sonra:

ağlayışını aldım yanıma

sessizliği saatli bir bomba gibi kurdum

yüreğime

yeni bir hıçkırığını duyanadek

bölünmeyeceğim bir daha

kırpık kırpık kesik kesik...

şimdinin şimdisi:

ölmemi istemiyorsan ağlama

ama şarkılarımdaki tozlara

yumma hiçbir kirpiğini...