Parmak Uçlarımda Kanıyor Şiirim...

Yıldızlara bağladığım umutlarım kayıyordu birer birer

Avuçlarımı kanatan kırık hayaller topluyorken geceden

Alasına bulanmış gözlerimden doğuyordu kızıl şafak

Ruhumun karanlık odalarında, ecelime adımlıyorum

Yalnızlığın giyotin sancılarıyla yağmalanırken duvarlar

Katledilmiş duyguların cinayet sahneleri aksediyordu perdelerde

Son replikleri fısıldıyorken ruhum ölümüme

En kırılgan yerinden düşüyorum sevdanın

Hiçbir son mutlu bitmiyormuş aslında anladım

Benliğimi yitirdiğim duvarlara yaslıyorum Ah'ımı

Usulca ağlıyor Kudüs yürek ayinlerinde, ataşe adanmış figanı

Kaç ağıt daha söndürür bilmem, solumdaki bu devasa yangını

Bir yanım ateşlerde üşüyor, diğeri yanım zemheri ayazı

Sonu gelmeyen sancıları biriktiriyorum geleceğe

Damarları kesilmiş geçmişim kanarken avuçlarıma

Sen düşüyorsun canımın orta yerine yanarım

Şah damarından sevmiştim seni oysa aşkın...

Daha gelmeden gitmelerinde tutuşurum vuslatın

Vedalardaki ?'gitme kal''ları dilenirim bakışlarından

Nafile !

İmkansızlığını anlatır hep, katlime ferman yazar gözlerin

Ey yar! Söyle daha kaç ölüm gizlidir bu gelişlerde

Suskunluğumu taşıyamıyor artık dilim

En acıyan yerinden kurşuna diziliyor sözler kalemimde

Parmak uçlarımda kanıyor şiirim

Söyle kaç kez daha vurulurum yokluğunu im'leyen dizelerde

Flu bir geleceğe soyunurken hayatım

Acıları yüklenmiş dünleri doğurur durur benliğim

Taşıyamıyorum artık hergüne sen gebe zamanı

Dar geliyor ruhum bedenime

Yaşamak daha zorken ölmekten

Her solukta ölüp ölüp dirilttiğim ruhum

Kanadı kırık bir kuş titrekliğinde

Tahliyesini istiyor şimdi bedenimden

Not: Şiire sesiyle can veren değerli dost, Birsu Canyol'a ,sevgi ve teşekkürlerimi sunuyorum