Parmak Uçlarına Öyküler Yazan Kadın

kuşlar uçardı garipserdim

neydi

kalbin yaralıyken seni uçuran ..

....................................................................................

hayat *oklu boyunca uzanırken

uçarım aşağıdan yukarı sağdan sola

aynı susuzluğu birbirlerine ikram eden varlıklar

ki onlar hiç ölmezler

bol bulanık paranın şehvetiyle yeryüzünü de kirletirler

içine sığamadığım çöl resitaline aldırmadan

parmak uçlarıma türküler dikerim

uzaktan el sallarım ihanetler meclisine

ellerini unuttuğun yere sığdırdım umudu

çatlayan damarım hey 'leylim ley'

bütün reality showlar beni arıyor

kalbimle gösteri yapılmaz, kaçıyorum

herkes iyileşemeyecek kadar mevsimsizken

biraz fazla uçuyorum değil mi

bilirsin uçmak biraz düşmektir

hani yeri boş kalmış yenilgi gibi

boşluktan kopuşumun bir görevi var

şehirlere orman kokusu, göğe martı beyazı lazım

perdelerini indirmiş dünya, mutsuz ve kıyametli

Tanrının cezalı gezegeni gibi

'kaybolan yıllarını vermezler geri'

bir gün dar bi vadide uçarken

kimsenin görmediği bir türkü buldum

uzun zaman oldu dedi insan görmeyeli

çünkü onu dinleyenlerin

denizleri taşırması gerekiyormuş

bilmiyor hatırlattığı anılar bitince

her şey eskisi gibi

aynı toz aynı gün aynı mezar

ılık ılık aynılıklar

zaten farklılık çok ürkütücüdür

insanlık donmuş okyanus gibi sessiz

cinnetimi çığrından çıkarmaya çalışıyorum

bu masumiyet çok uslu, çok ahmak

esrarlı bir yalnızlık kalbimi kırmak ister

sen inadımı kurtarmak istemezsin

halbuki parmak uçlarım kendini ele verir

on tane güçsüzlük büssürü hiçsizlik

niche görseydi

helva olsa da yesek derdi

biraz evvel şiiri bir odaya kapatıp

bilek güreşi yaptım onunla

dağlar bile devriliyor hey

'nesine yar nesine bir daha değer mi nefesin nefesime'