Parmak Uçlarından Ötede

gurbet akıntısında kalbim

göğe bakmaya ağlama korkusuyla mahçup

ilk gençliğimi geçtim de geldim sana

kervan kıran tanımam

işçiydim hep

işçi olarak sevdim güzelliğini...

eski bir

yalnızlık anı şarkısından kalma

bu akşamın sensizliği de

gece yıldızları eskitti

üşüdü ormanları çocukluk kuşlarımın

apartmanları kızıla gömülür

kirli pencerelerimin

eski bir yalnızlık anı şarkısında

çimlenir sevmek yollarını

sana sonsuzadek koşmalarımın...

soluyorum

soldukça çoğalıyor düşünmek

yorgun açelyasıyım mutsuzluğun

tahta bir taburede teneke bir saksıda

o kadar ki ince ayrıntınım senin

parmak uçlarından ötede

kendini bilmez...

şairliğe öykününce gözyaşlarım

eflatun şuh bir kaçaklığa

hayatın kendisi bir yol olur

adımlarım tutulur

bağı çözülür dizlerimin

sadece içimdeki sen yürür

sızısı bir o kadar haylaz...