Parmaklıklar Ardından

Bir odada hapis kalmış mahkumlar gibiyim

Bakışlarım haykırıyor seni

Ne kadar kaçmak istersem isteyim

Demir parmaklıklar tutuyor ellerimi

Rüzgarın gürültüsüyle bir kasvet doluyor içime

Ayrılıktan bıkmış artık yüreğim

Bir tek sen iyi geliyorsun gönlüme

Ölene dek seni seveceğim

Güneş yavaşça yükseliyor ufuktan

Sana hasret bedenim ağıtlar yakıyor

Bir tek seni istedim hayattan

O da sen gibi, beni umursamıyor

Dinle şu zavallı ruhumun sesini

Serzenişlerim dağları aşmış

Çekmek istiyorum içime nefesini

Zavallı kalbim sızlamaktan halsiz kalmış

Her aşk acı çekmekmiş bilemedim

Günler kararmış ayrılık acısından

Senmişsin meğer sesim, nefesim

Haykırıyorum adını parmaklıklar ardından