Pastane Kokulu

kolay imgelere sığdıramıyorum yüzünü

kaderi belli yolların sonunu kurtuluş bilip

sınırlı sonları sevmiyor yağmura yakın pazarlarımız

pastane kokulu

içten ağlamaklı

nostaljik aranmalarım yiterdi

sen biterdin

ellerimde kirli kanı

pazar yeşili parklarda ağlayışlarımın

ince sesli bakireydi ölüm

ilk senin göğsünde uyumak isterken

bir ağustos öğler ortası gölgesinde bir ağacın

kördüğümlü

ve korumasız dallarında canını aldım ölümün

seni beklemenin hışmıyla

sımsıkı

sarmaş dolaştım

gecenin şarkımızı ruhuma anımsatmasıyla

seslen bana

ey yolculuğa çıkma heyecanım

tamamla yıldızların coşkusunu

darılmasın samanyolu yalnızlığıma

ey kuşların kızılca kıyamet ilk akşam huysuzluğu

kur yapma ayrılığıma

senin olsun gölgeli dalların

kaşlarını ver bana...

köprüler kurayım hayatla aramdaki uçurumlara

mor küheylanlar yetişemezken

seni soluduğum yolların hırsına

ben...

tüm yolların yırtık haylazı...

tek durağımsın

aldığım en önemli nefes

içtiğim en aziz su

ölümü nazlandıran tek ayrılığım

ağıtlarla terbiyeli tek özlemim...

düşlerimde ipi kopan uçurtmam benim

pastoral susalım seninle üstüne karanlık vurmuş yeşil

dinsin sızısı çocuk doğamızın