Paydasına

ve

paydasına yıkık bir şehir düştü

Müzmin zamanın

çığlığına üşüştü

akbabalar

kem gözlü hayal kuruldu

şeytan sofrasında ekmek artıkları

nazarı atıp tavan arasına kozalara sarıldı ömür

sokakların efeleri asıldı çakılarına

korku eceli yendi

asma koruklarında

çakallar ağladı ilk kez

kırlangıç ölüsüne

ilahi bir sessizlik yağdı

yağmur yüklü

toprağın kuru demine

bağdaş kurdu hüzün

o gün çam gölgesine

kozalaklar sitem etti gecenin sahibine

şirke düşmüş zikirler başladı

soyunup anadan üryan, geçmişe

meleğin gözlerini bağladı zühre

zühre utandı

kiliseleri dirildi çıkmaz araların

zangoç nihavent bir fasıl başlattı

çan sesleri besteledi o son güfteyi

zelzele içerken

şifa niyetine şehri

ve

paydasına pejmürde cesetler düştü

Müzmin zamanın...