Peki Ya Şairin Yüreği / Şiir Deyip Geçmeyin

Şiir de,

Su gibidir,

Azîzdir.

Bazen durgun akar yatağında cümleler.

Kuğu misali biraz nazlı,

Biraz da edalı.

Bazen,

Taşar bendinden sığmaz yatağına

Debreşir her bir kelime

Paramparça eder sineleri

Lime lime.

Peki;

Ya şairin yüreği !

Onu kimler anlayacak

Belki,

Onun gibi bir şair ancak.

Çünkü,

Onun da yüreğide fırtınalar kopar

Kâh'ı yanar

Kâh'ı oluk oluk içten içe kanar.

Varıp bir şiirde arınıp yunar.

Nasıl ki;

Sancısız doğum olmaz.

Her doğum sancılıdır.

Şiir de öyle.

Hangi şair sancısız şiir doğurur ?

Şiir düştükçe kelâm'dan kalem'e

Yanar yürek,

Dudak kurur.

Belki siz,

Sadece okur geçersiniz.

İçlerinden,

İşinize yarayanı alır

Ve,

Seçersiniz.

Ama şair,

Anne misali

Hangi parmağını kesse acır.

Şair şiirinden geçer mi dersiniz ?

Kimbilir kaç geceyi haram etti kendine

Katmak için bir küçük heceyi şiirine.

Kaç gece uykularını böldü dersin

Mısra mısra kanarken şiir gecenin leb'inde

En derinde.

Hasılı kelâm

Şiir deyip geçmeyin

Hece hece,

Öpün,

Koklayın.

Bir ömür yüreklerinize

Gömün onu saklayın