Pembe Gözyaşlarımın Çocuk Ruhu

her güne yeniden anlatırım

sabahsızlık yoksul uğultusudur sensizliğin

yeni bir söylemim yok

tüm ifadesizliğimdir aşkı zamanla ciltlemek

hiçbir şeyde senden başka ayrıntım yok

kıran girer hayata

gözlerinsizliğim sensiz şu yağmurdur

son kurşununu kendisine saklayan

nedensizliğimin orman yangınlarında

orta yerde kalacak biliyorum

pembe gözyaşlarımın çocuk ruhu

ateşle oynayan yaz akşamlarında

ömür kendi kaderine oynayacak son kozunu

o an aşk kışlaşmış gri

ömrüm biterken göz önüne alamayacak sensizliği

sensiz hiçbir düşüm olmadığını anlayacaksın

son kozum o an kırlaşmış saçlarım

aşk gri

gözlerim açık gördüğüm her rüyada

kapalı gözlerim senden başka her şeye

karanlığım ülkesiz

kuş konmaz kervan geçmez güneşimden

iki akşam arası imkansızlık kabusudur sensizlik

pembe ve gözü yaşlı kanamalara gebe

yaz kaçkını ağaçlar ve yollar

deniz akşamlarıyla örtüyorum yaralarımın üstünü

sabaha yorgun umutlarla girmemek için...

düşkünleşmeliyim kirpiklerinin uzanacağı toprağa

seviyorum toprağını gülüşlerinin

senin için sana bittiğim yerlerde gül bana gül beni...