Penceremde Gülümser Yaşamak Kırık Ve Dağınık

Orada

Acının uyluk kemiğini kırdılar

Yüreğimde çekiç sesleri

Kırık

Sağanaklar altında omuzladığım şeylerin acısı

Her yerim nasılda sızlıyor

Ölümü düşlüyorum şimdi iştiyakla şaşkın ve delice

Keşke

Yeniden yaşayabilseydim bu hayatı

Biliyorum

Kimse yok şimdi yanımda

Annee

Ah ölmeseydin ne vardı

Geçiyorum mazeretleri kendime rap bellemeden

Neydi beni yanıltan o sarhoş iştahlı şey

Komut verir bir kızın dudakları

Meğer

Ne kadar dikene batmaya istekliymiş ellerim

Aşklar ve güzel günler

Gidemediğim bir yol üzüntüsü gibi kaldı bende

Varamadım o beklediğim hiçbir yere

Yankılanan sesimde bezgin bir öfke

Yaşamak mıdır bu yorgunluk

Yüzümü nere dönsem

Bir ukte bir acı karşılayacak

Bilebilir miydim oysa kim olduğumu

Koşar mıydım uçup giden hayallerimin peşinden

Bileydim yaşamayı

İmrenir miydim çocuklara

Kapat kapıları sevgilim

Dünya

Benim elbette düşmanımdır

Dananın kuyruğu koptu diye olanları sineye çekecek değilim

Olanla, ölmüşe çare olmaya bilir

Benim elbette bir itirazım var bu düzene

Niçin açık kapı bırakacakmışım

Ancak karıncalara ve çocuklara merhaba derken eğilir başım

Bir yanım işgal

Bir yanım iştigal

Denizden gelen taze bir serinlik değil bende ki

Suskunluğum

Poyraz ve tipi

İşte öldüm

Var mı bir telafisi

Var mı sunulacak gerçek bir şey

Yaşadıklarıma müşterek olacak

Bense bilirim

Cinayetlerin işlendiği bu yerde bir çiçek kadar önemsizdir ölümüm

Adım

Altı çizili kelimeler ile hatırlanmasın

İşte öldüm

Açıklaya bilir mi otopsiler beni

Gövdem

Harfler ve çocuk parçalarından yapılmış iken

Benim ölümüm ile öldü bana benzeyen bütün imgeler

Merak ederim

Bakınca neyi görür bu insanlar

Toprağa uzanırdım çocukken güneşe karşı

Tarlada bir çörek ile

Ömer Altıntaş