Penceresiz Kadın

''Aç mısın açıkta mısın?''

diye bağırdı adam.

Ve doydu kadın...

İki damla yaş öptü gözlerini o an

Birinin yüreği bir başına

Diğerinin ruhu çırılçıplak

Sonra oturdu ayna karşına

Yüzünden başladı ağlamaya

Dört duvarı yalnızlık olan bir bakışla

Dakikalarca kendine baktı

Titreyen dudaklarla uzanıp düşlerine

Geride kalan soluk yıllara

hıçkıra hıçkıra vakur bir tebessüm attı

Üşüdü elleri

Bu kaçıncı kanayışı bileklerinden

Unutuldu adı

''Sen de kadın mısın ?''

sesine çarpa çarpa ayna karşısından kalktı

Mutfakla oda arası süpürdü umutları

Yoruldu,nefessiz kaldı

Sesi sesine dolandı

Özgürsüz gölgesine yaslanarak

İçinden geçenleri simsiyah saçlarıyla sardı

Aç ve açıkta kalmayan bedenine inat

Teninden soyup sözleri

Dilini döven bir anne çığlığıyla

Son kez fısıldadı

''Bir daha gelirsem dünyaya

Unutma

bir yudum aşk borçlusun bu gece gözlü kadına

Senden alacağım olsun

Dokun şiir kokan parmaklarıma

İki elimi yakanda bıraktım hayat...''

01.08.2013