Perçeminden Kan Damlayan Şiir

-şuramda bir duygu vardı anne, tut onu kana bulaşmasın-

gece yüzlü bir coğrafyada

tarihine yabancı gözlerim

sesimde bir kundağa sıkılmış kurşun ağırlığı

göbek bağımdan başladım yitirmeye

yaşamak denilen rüyayı

bir yanımda turna bir yanımda hüma kuşları

sevincim kursağıma gömü

bir leylakta bıraktım incinmenin kimsesizliğini

ne incire ne zeytine yüklemedim

yitirmişliğimi

-ardımda yarım bir hikâye bıraktım anne, unut onu yaşamasın-

gözlerime emanet ettiğin günler ıradı

göğsüm nuh'a tufan, nuh göğsümde son inilti

bir çerçiye sordum yanılsamalarımı

çehresi idam oldu, sesi harami

bir elim gül dermeye nazır bir elim gül dikmeye hazırken

hangi mezardı çağıran beni kapanmamış gözlerimden

argın ruhuma ipekli kumaş vaadiyle geldiler

derilmiş gülleri benim toprağıma diktiler

-aklımda bir şiir vardı anne, şairini sen doğurur musun-