Perdeleri Çekmiyorum

gökyüzü dar geliyor ilk akşam kuşlarına

hüznüm sanatkar bir çingene kadar verimli

nergis kokulu bir gün yüzü bekliyorum

yüreğimin gergefine

anlamlı olsun diye her gidişin

ve

anlamlı olsun diye her gidişin

perdeleri çekmiyorum hiçbir geceye

sırlarını gemleyemez hiçbir ayna

hiçbir aşka

aşk aşksa eğer

hazan sızmazsa aramızdan bahara

elleri kırık bir bahçevan demektir

ayrılık

acırım zamana ya ve sen gidersin

ölüm kaf'ı aşar leyla çölü anlar

ve bütün beklemeler ayaza yakalanır

perdeleri çekmiyorum hiçbir geceye

gün ağardığını zannederken

ağlamayı öğrenemezse çocukluğum

ayrılık boşa gider...

sarhoş bir yapraktır

kör bıçak yarası gibi

savruluşumu dalayan

sanki kar üstüne kan damlar

dudağımın ucuna sıçrarsa bir damla yağmur

baş kaldırdığını sanırken yüreğim

sensizliğe alışkın bedenime

pencereme yabancılaşmaz hiçbir kahır

perdeleri çekmiyorum hiçbir geceye

senfonik bakışlı bir eve umut olur mu diye

güne düşen şiirin sancısı

yoğurduğum bu mahzun ırmağın akışında

sesin göğermezse diye

korkuyorum ıssız uykuların tuzağına düşmekten

beni aşkın emziriyor kötülüğe karşı

doymuyorum canına gecenin

kıyamıyorum milyarda bir yıldıza bile

ve çekmiyorum perdeleri hiçbir geceye

zerresi boşa gitmesin diye

ayrılığın...