Perişde
adını anmadığım her şey daha uzun yaşıyor içimde
bir dolmuşun arka koltuğunda sessizlik paylaştık
yanımdaki omzuna yağmur düşmüş bir yabancı
camdan akan şehir
ikimize de aynı dert varınca indik
selamlarımız bizden önce indi
ben bir bankın üstüne kazınmış iki harfin aralarında koca bir ömür oturdum
perişde
sen günaydını kesince öğrendim
selamın bölünebilen bir ekmek olduğunu
iz dediğin silinir sanırdım, meğer çoğalır yürüdükçe
gitmek kabiliyetiyle övündüğüm günlerden kalmanın sesini daha net duydum
her gelenin ayakkabısında başka çamur
caddedeki ışıklar renkten yoruldu
ben yeşili severdim
ben hangisini seviyorsam o bozuldu
bozulunca anladım
sanki adları değişti durakların
perişde
sana gelmek istedikçe
beklemek de bir yol
kendi kendine çözülen kelimelerle sustum
unutuş,
bazen iyi bir arşiv memuru
küçük bir dikiş, büyük bir yırtığı tutar mı bilmem
bir masal sevmek başka telde, sevilmek başka seste
sanki olur, sanki olmaz; arası bir yerde
yine otururken bir gün
geldi biri oturdu yan sandalyeye
yer açıldı sohbete
adını sormadım
bazen isim, tanışmayı bozar
perişde
bazı soruların sessizlikle anlaşması var