Peş Peşe Aşk

Kurmaca bir metindi sanki sevdam

Alabildiğine yorgun,

Ve bir o kadar da uyumuş, uyanmış, terk etmelere susamış

Dram sahnelerinden daha acı bir sahne ile

Yüzümde yer alıyordu senin hüznün

İçime akıttığın sevdanın bir örneğiydi sanki

Dinmek bilmeyen bir ruhun bedeninden ayrılması gibi

Bıkmış, çaresiz ve bir yüreğin acılı bakışları

Bu metnin ortasında yer alan kara bir lekeydi

Kayan zihinlerimizi birer bez parçasına bağlayıp

Sanki kundaklanmış havası vererek gidiyorduk bile bile aşka

Ben sen olduğun için gidiyordum

Sen ise yine terk etmek için yer bulmuş havasında

Bile bile aşka açtığım kalbimin ortasında

Ve yine sen bütün bunlarla gidiyordun

Yaptıklarına, söylediklerine, terk etmelerine, şuna-buna

Belki de inadına susarak

Diline suskunluk verip olabildiğince gidebildiğin yere gidiyordun

Tazelenmiş bahar gibi savruluyordu gönlümün taa içi

Sen sen diye, inliyordu her gece yarısında

Anlamıyordun

Anlamayı bile istemiyordun

Sonsuz bir yolculukta tek başına kalmak gibi

Sessiz sedasız kuyularımdan aşkımı çıkartır gibi

Ellerim zorlanıyordu bu sabahta

Ayaz fikirlerim aklına hürlük istiyordu

Kendine huzur

Aşkına sahip çıkacak yürek istiyordu

Sensizlikte çaresiz kalmış sokak lambasının altında

Sana dair metinleri dile getiriyordu

Kurmaca da olsa seni anlatmayı diliyordu içinden

Anlamıyordun

Belki de anlamayı seçmek yerine gidiyordun

Ne denir ki; sen bilirsin...

Belki de ben

Sevdamın son demlerine geldiğim vakit

Durduk yere

Ufaldıkça ufalan gönlümün içine yine seni koyuyordum

Belki bir gün diye

Ne sesimi çıkarıyor, ne de onun ağlamasına izin veriyordum

Sessizdim

Sessiz olmaya mecburdu yüreğim

Ben de gidiyordum

Seni bir yerde bırakarak

Hiç el vermeyen yüreklilikteki kalbim

Yine son kez seni istese de içine

Olmuyordu belki de

Olmayacaktı

Belki sen duymuyordun

Belki hissetmiyordun ama

Ben gidiyordum ardından

Yüreğimin ağlamasına, gözyaşı dökmesine bile izin vermeden

Sessizce gidiyordum..