Pesimist Gözyaşı

Perdeler arkasında durmaktaydı

Tüm pervazları indirlmişken

Kirpiklerin içinden süzülen

Aşkın pesimist gözyaşıydı

Takvim yapraklarıydı adımların

Gün be gün uzaklaşan haliyle

Sonbaharlarla dökülen ayrılığın yaprakları altında

Karıştı beyaz yalnızlığa

Gülçiçek değil cümleler

Yükleniyor tüm öznelere hüzünler

Yüklemlerin önünde bir de

Senden kalan can kırıkları

Güzel eli değseydi toprağa

Kefen giyilecekti aklara

Tebessüm ederdi de

Filizlenen tohumlara

Bir gömlek geldi senden sonra sevdalar

Düğmeleri iliklenmeyen

Kırışıklığı geçmeyen

Yüzyıllık yalnızlık bende ki