Piano Bile Bilir

duyduk ki

su yorulmuyor farkında değil

uyurken masallar anlatan birinin

göğe değmiyormuş gibi davranmasına katlanamam

seviyor bakıyor anlıyorlar

onun için bu kalın çerçeveler

bize aitmiş de unutmuşuz

parmakları sızlayan bir piano bile bilir

boşluğun ağzındaki şarkıyı

evet biraz yumuşak sanıyorum eskiyi

mermerlerinde alev almış sevgiler beyaz

ağaçları solmuş bakıyoruz diye

kaçıp gideceğimi sanıyor

cesur ve ölümsüzsünüz

bir gün döneceğimi biliyordunuz

niçin ayrılık iki yakanızı iki yana çekince başlar

oysa ne güzel düğmeleriniz var sevişmeyi bilen

bence bu yaşamak

ırmaklara kapılıp

yok olup gitmek gibi bir şey

belki de ta kendisidir

karşılığına ses veren yankıdan esinlendiğim

günümün basit aşkı karanlık

sus desen susarım

lakin ağzım ıslak ve uzun

kuyruğuna asılıp yıldız esneten bakışların oldu

inanıp ışığı yaklaştırınca anladım

yüzünüz gülmüyordu

geri çekilen dalgalara yalvarıp

dondurdum aşkın buğulu ateşini

dağıldı işte

yeniden uyanmaya takatim yok

bir yaprak düştü eylülün doğurduğu

sancısız

baka kaldınız

suların akışına.