Pimapenci Sevgilim

daha iyi görebilmek için seni

pencereler açtırdım duvarlarıma

çift cam, pimapen

artık soğuk giremeyecek içeri

daha çok ısınacağım bu kış

ellerin değince ellerime, yanacaksın

ne hayal ama!..

oysa

açılan camlar neler getirdi odalarıma

çiviler, tuğlalar, ton ton toz...

kum ve mala

cam kırıkları, pirinç elmas

çekiç ve mermer...

yürek ister anlatmaya...

bir yığın ayak, nasırlı el

kimi çekiç sallar çivi başlarına

kimi sıva vurur pencere kenarlarına

kimi de merak eder açılan kör yanımı(!)

çevirip çevirip gözlerini

bakarlar camlarıma...

sorma gitsin

evde bir karmaşa...

yer değiştirmiş bütün eşyalar

her biri bir çocuk sanki, oynarlar köşe kapmaca...

masa, çiçeğinden yoksun

çiçek, saklanmış kapı arkasına...

sandalyeler ayaklı ya

atmışlar kendilerini dışarıya...

birinin üstünde bir kedi uyuklar

bir açıp bir örtmesinden anlıyorum göz kapaklarını

dalmış et ile kemik hülyasına...

aslında

anlamazdım onun bu halinden ama

ben de seni düşlerken

aynı hallere düşüyorum

inanmazsan inanma!..

bitti işte!..

açıldı pencerelerim

ne sen geçtin sokağımdan

ne de ben üşümekten vazgeçtim...

seni yalancı seni!

hani sen olacaktın pimapencim...

`aç kapa, kapa aç oyunu` oynayacaktık onlarla hani?

hala gelmedin...