Podyumdur Yıldız(ın) Yeri

Ne de kerttirir kalemi

Saman kağıdını papürüs zanneder yazar kendini

Tutmuşluğun da vardır iki kelimesi

Ama alacadır bilinmez rengi

Sahne provasına üç kala alır yerini

Tip bellidir kıyafet hangisi

En(leri) vardır tel(tel) dökülesi anlamaz yakışanı

Sahneyi boş buldu mu bilir sistemi

İçten dışa atılmalıdır adımlar

Dıştan içe atılırsa olur kaz gibi

Midesi açtır aklı basmaz

Beceremeyince yer kendi kendini

Üç adım ileri iki adım sağa bir adım da sola bitti sanır işi

Oldu mu sana podyum güzeli

Ama ne de yakışmış elbisesi

Nere de flaş sesleri

Çıt çıt

Kah hacıyatmazlarda dengelerin belirsizliği

İki satır yazınca zanneder kürsüdür yeri

Ahkam kesmede kimse gidemez(mi) ondan ileri

Kuliste çıkarılır (en)leri kalır elinde (tel)leri

Sırası gelince hiyerarşik düzende o da alır yerini

Podyumda ki gibidir artık kalem kertmeleri

Yazar ileri geri

Hani alkış

Şak şak

Parmak(la) gösterir artık insan imrenilesini

Oldu mu bir sürü h(ayran)

Tadından geçilmez karşı kaldırımdan

Avuç avuç kucaklayandan

Eh... bellidir onun değeri

En iyi (yıldız) kulisten geçirileni

O artık olmuştur podyum güzeli