Pol Ve Virjini

aşkın kutsallığına inanan

iki kalpti onlarınki

gözleriyle sevişirler

ayrılıktan hiç söz etmezlerdi...

ansızın gitti Virjini

gözükmeden Pol'e

günler geçti

haftalar geçti

ne haber geldi

ne de kendi

güneşin her yükseldiğinde gökyüzüne

gece, düşene kadar denize

gözlerdi ufku

ilk tanıştıkları yerde

sonra,

birkaç damla düşerdi gözlerinden

geçtiğinde her gemi

bir gün bir gemi

vurdu kayalıklara

dayanamadı azgın dalgalara

martıların çığlıkları arasında

gitti sessizce Virjini

yemedi, içmedi

günlerce kederinden

daha fazla direnemedi

Pol de gitti peşinden...