Polenik
Savaşların ve kargaların hiç susmadığı yerde
İnsanlardan önce gerçekler ölür, Ariya
O yüzden bu şehir aşka iyi davranmıyor
Acıların eksilsin diye bazı geceler
Tanrının kapısını tekmeleyen ölümlülere
Görünmeden gelip sonsuzluk kaçağı yüzünle
Göğsüme alışmış kayalıkları düzeltiyorsun
O kayalıklar ki dünyaya itirazımdır
Lavaboya dökülmüş hayalleri yeniden başlatıp
Suçüstü yakalanan bir tereddüt gibi
Yanağıma konmuş tabelasız virajlardan
Öpücük taşıyan arabalar geçiriyorsun
O an argümanlarını yitirmiş bu kent
Sevgisizliğin komutanları tarafından işten kovuluyor
Annemin ağaç yapraklarından yapıldığını
Öğrendiğim günden beri ağaçların nabzını tutan
Kayık mezarlığına gömülü
Yoklama kaçağı ellerimi arıyorsun
Yok ki!
Sana dokunmak için hazırlanan ellerim
Hüzünsüz gösteri yaptıkları gerekçesiyle
Sağlığa zararlı birkaç umut tarafından dağıtılıp
Ara sokaklarda kayboldular, Ariya
Bütün rüyalar grevdeyken ten fabrikasında
Göğsümde bağımsızlığını ilan etmiş
İşçi melekler uygarlığından geçiyorum
Bu fabrikada his bırakma eylemi vardır
Ve sana benzemeye çalışan bir çiçekle
poleniğe girdiğim için
Öyle bir sayıya bulaştım ki
Suç işlemeyi alışkanlık haline getirmiş
Lâ hatası kitaplara rüzgâr sürterek
Düşüncelerimi düzeltiyorum
Kalbim; yirmi birinci yüzyılın
Mazi toplama kampına döndü
Git Ariya, benim şiir dışına
Çıkma yasağım var
Biliyorsun, buralarda samimiyet
İkiyüzlülüğün en açık hali olduğundan
Seni mayıs kuşkularına hiç bulaştırmadım
ve metropol uşakları yüzüne bağırmasın diye
Dik bir yokuştan bırakılmış kelimelerden oluşan
Kıstırılmış bir metinde yaşıyorum
Işığın küçümsendiği hırsızlar çağında
İp boynuma nasıl da yakışıyor Ariya, ha!
Yoksa kalp çalmak serbest mi?
Ve Dalgalar Ariya, unutma
Dalgalar Deniz'in gülümsemesidir
04 Mayıs 2013
Savaşlarda belki de insanlardan önce gerçekler ölür
-Ragıp Duran