Poyrazin Türküsü 4 Ölüm

İntihar çiçekleri açıyordu kayalıklarda

Akşam ne kadar erken gelmişti

Suskunluklarıyla

Yaprak kımıldamıyordu tepelerde

Çığlıklarını saklamıştı martılar

Pus vardı

Durdu uçurumun başın da adam

Saatlerce kendi cesedine baktı

Yakamozlara karışıyordu kanı

Söylediği şarkılar geldi aklına

Okuduğu şiirler

Denize kıyısı olan bütün şehirleri

Ateşe verdi birer birer

Uzak hayalleri vardı oysa

Aydınlık bir resimde gülecekti

Ağlamadı

Sürükleniyordu cesedi

Bir denizkızının kollarında

Son kez baktı gökyüzüne

Yıldızlar bir daha bu kadar parlamayacak

Yağmur olup hiçbir şehre yağmayacaktı

Usulca yürüdü karanlığın için de

Üşümeye başlamıştı

Yaprak kımıldamıyordu tepelerde

Evler kapattı ışıklarını

Derin bir uykudaydı deniz

Bir daha esmeyecekti saçlarında

Kuzey rüzgarı