Prangalarım

Acımasızlık bu kendine

Dün gibi olanların ardına sığındığın

Dolanmış ayaklarına prangalar

Kayboldu, hayal kurduğun umutların...

Acıyor bileklerim, ellerim tutmuyor

Yüreğim üşüyor bak

Kendi ekseninde dönüyor düşüncelerim

Sana isyan ediyor...

Eziyet mi, kendine ben gibi

Ona değil de bana öylemi!

Ki ben senin yalnızlığınım

Senin bırakmadığın

Vefalı dostunum üstelik

Nedendir bu acımasızlığın

Küsmelerin niye...

Üşüyor bedenim bu sıcakta

Ayaklarımın altından kayıyor her şey

İhtimaller arasında sıkışan benliğim

Yabancı bu serzeniş

Herkes yabancı..

İnleyen nağmeler kıvamında

Zor günlere bu haykırış

Puslu bir havada görmüştüm, seni sevgili

Gülen gözlerine hayran

Dalmıştım engin sulara

Yalnız seni düşünmüştüm ben

Dünya kimin umurundaydı batan batsındı o zaman...

Ne dünün hesabını yapmıştım, ne de anların

Sadece seni sevmekle meşguldü yüreğim

Sen anlayamadın ki beni

Anlatamadım kendimi...

Gider mi bilmem bu kara bulutlarım

Savurur mu dersin, alır mı üstünden

Bu yağmurlar.

Durur mu bulanık sular,

Ne dersin?

Sen derdin bırak ne varsa içinde

Alsın toprak derdini

Gülüşün bahar gibi değsin omzuma

Tut ellerimi sımsıkı düşürme beni....

Güldüm hayalinle oynayarak

Kurtulmadan daha prangalarından

Hüznüm dağıldı,

Zeytin gözlerin gelince aklıma

Tebessüm ettim uçan kuşa

Çiçekler bile daha bir başka...

Düşünmeden yapamıyorum bu günler

Aklıma gelince,

Öyle işte

Kızamıyorum ki sana...

Melankoli bile üzmüyor artık beni

Bütün bu söylenenler

Bilinmeyen gerçekler

İşte onlar bile sıradan..

İçimde büyümeyen bir kız çocuğu

Şimdi yine başka bir tiyatroda

Başka bir sahnede, ayrı bir oyunda

Gelgitler dolaşırken etrafımda

Ben mayınlara basmama telaşında

Hayat gibi....

2011/Mayıs