Prelüd

şimdi düşsem burada ,

bu sıradan günde gözlerimi yumsam...

korkumdan değil yorgunum,

yüzümü yeni şafaklara çevirdim

ama hala hatırlatıyorken geceler;

eskiden olduğum adamı,

yansıyorken gözlerimden,

içimde çürüttüğüm boşluk,

kırılıyorken aynalar boyunca sonsuzlukta!

hiçbir zaman huzur bulamayacağım

bu benim yüküm taşıdığım

yıllarca önce tanıştığım adam, ben

en eski düşmanım olmakla beraber yoldaşım

nefes aldığım sürece buna tutunacağım.

varacağım yerler belki daha farklı değil,

terkettiklerim henüz silinmedi.

şayet unutmuş olsaydı bu yüz ,

üzerine karşı şiddetle söylenenleri;

unutsaydı bu denli hüzünlü bakmazdı!

gideceğim yerde güneş olsun,

takip etmese pişmanlıklarımın bulutları,

uzun bir kış sonrasında parıldayan tomurcuk gibi

filizlenen şükranla dolu bir umut sadece

bütün görmek istediğim.

savaşın ağırlığını taşıyamamış bir kılıç gibi

kırılıp dağılacak olan yorgun irademle

yeni başlangıçlar diliyorum...

sesleriniz hala kulaklarımda sonra

dosthane öğütleriniz.

bir mum dktiniz başucuma,

korkmamam için karanlıktan

ama biliyorum ki sizdiniz yerleştiren

uzun bir süre varlığına inandığım karanlığı.

kontrol etme arzusu esir alır

oynanırken tanrıların oyunu

kim olduğumuzu hatırlatacak bir cesaret

ancak bir delilik anında parıldar yüreklerde!

sonrasında duyulan yalnızlıksa,

bizi bu oyunun dışına iten lütuf olmalı,

başka türlüsünü kabullenmiyorum.