Puslu Bir Pencerenin Ardı Gibiyim

O bendim işte..

Öyle uzaktan bakınca tanınmayacak kadar yabancı

Anlaşılmayacak kadar karmaşık

Ha gayret...

Puslu bir pencerenin ardı gibiyim...

kendimce güneşi bekleyen.

Çok sorularım var gelebilene

Gitmenin suskun çığlığında çırpınırken ben

O bendim işte...

biraz yorgun biraz kırgın

Ve birazda kayıp umutlar dehlizlerindeyim

yok kaçışım kendimden

Nasıl anlatsam bilmem ki yamaçlarım uçurum

Adımdan ötesi meçhul

tutunsam rüzgarlar kalır avuçlarımda

Fırtınaya kapılan.

O bendim işte...

Kaç yalan söyledim kendime

Ağlarken güldüğümü sanırdı yüreğim

Öyle güneşe sıvardım zamanı umarsız

Iraktır işte...

hayatın orta yerinde yarına karşılıksız dokunmak.