Rencide

Beşikten kertme kara baht

Ne divan kurulu nede taht

Dört ayak üzerine düşersin sanma

Her düşüşün altında saklı bir ahd.

Ne sen altınsın, nede ben sarraf

Rencide etme, ben miyim bertaraf

Bi ömür sürüklenir bu ihtilaf

Kiminin kaderi gül, kimininki insaf.

Sıfatın altında bi düğüm

Düşünüp durdum her öğün

Kendi gölgeme bile yabancıyken

Yattım kalktım hep bunu gördüm

Ne kapısı belli ne de eşiği

İçimde büyüttüm sustukça ateşi

Meğer insan kendi bahtının mahkûmu

Bi yanım firar, bi yanım esir

Bağladı elimi ateşten kor zincir

Yaktı beni oldum gayri kevgir

Neydi bu kimdi bu

Dediler elem dolu kederli kaderdir.