Ressam

yüzü belirsiz dört adam

savurdukça savuruyordu

ruhum işgal ruhum ihanet

firar yazılı kılıçların parlayan yüzlerinde

istanbulun nazlı silueti

mavi sular kırmızıya dönüyordu

karınca ordusu heybesinde dram

karaköy yokuşunda toplanmış

kerhaneden çıkan kadınlara

çiçek atıyorlardı

en başta da karanfil

adamlardan biri bıçağıyla

ayaklarımı kesip attı köprüden aşağı

haliçte balıkçı motorları

nedense güneş öpemiyor beyaz köpükleri

denizin üzerinde ayaklarım

ayaklarımın altında başım

adımımı attığımda uzanıveriyor

ürkek bir ceylanın kollarında galata kulesi

gökyüzünden kopmuş bir bulutun çığlığı

yankılandıkça fala bakıyor çingenenin biri

yorgun basamaklarında tarihin köpürttüğü kahve fincanı

parmaklarım dokunuyor taş duvarlarına

farenin birinin dişlerinde peynir

anlamıyorum neden gövdem koşuyor

arkasında adamlardan biri

hangisinin olduğu önemli mi

beyoğlunun ölüm kokan sokaklarındayım

gökyüzünde bir dilim ay

karpuz çekirdeği gibi dizilmiş yıldızlar

kitabın biri kanatlanıveriyor avuçlarımdan

sen de orhan veli ben okuyorum noterdamın kamburu

yazıyorum zamanın kaybını fırtınanın koynuna

ağzımda kurumaya yüz tutmuş kan izleri

yine de çıkmıyor aklımdan şangaydaki fahişe

sözcükleri beslerdi dudaklarının üzerinde

ve ben baka kalırdım tanrıdan aldığım ödünç gözlerle

annemin kokusunu yanında getirdiği tütün fabrikasına

kesilen kolumun altında gazeteler

yazıyor yazıyor diye bağırıyorum eminönünden

on üçüncü cinayetini işleyen anadolu celladının

yirmi parçaya böldüğü kadın cesedi

haydarpaşa garında bulunmuş raylar üzerinde

kadın göçle gelmiş kıskanç kocası basınca parayı

her şeye rağmen aldırmadan

ütüsü bozulan gömleğimin yakasını düzeltiyorum

adamlar bakıyor halime

gençten bir kadın geçerken yanımızdan

omuzlarına yayılan saçlarında

güneşin çelik çomak oynayan çocukluğu

sırtına uzatıyorum işaret parmağımı

tam da kürek kemiğinin ortasında biten güle

tiz kahkahası çınlıyor kulaklarımda şeytanın

nasıl oldu bilemiyorum adamlar el ele

topluyorlar bedenimi sanki bir melek

oyun bitti dedi ya da ne bileyim bir tanrı

fazla anlamam göğün gerisindeki taht savaşlarını

sonrasında saklandığı inden bulup ruhumu getirdiler

binlerce kişi dökülmüştü meydana çoluk çocuk

yaşlı nineler dedeler gençler hatta bebekler

annelerin koynunda her şeyden habersizdiler

ben konuşma yapacaktım güya ruhumun gelmesi üzerine

ansızın gök yarıldı gözleri yakan bir aydınlık

hatta kara fatmaların üzerinde şimşekler vardı

ara sokaklardan sayısız öküz koşuyordu alana doğru

boynuzlarında dünya boynuzlarında okyanuslar vardı

gökyüzünden sarkıtılan halata

oturan bir adam resim yapıyordu tuvalinde

sadece üç renk sarı turuncu bir de beyaz

kalın fırçasında cam kırıkları yağmur damlalarını seviyordu

adamın karşısında ise bir kadın vardı kırklı yaşlarda

elindeki kâğıtta yazılanları ezberlemeye çalışıyordu

ki rüzgâr karası göz bebeklerinde aşk

tüm bu curcunanın arasında gözüme iliştin

aramızda insanlar koşuşturuyordu

bağıranlar çocuğunu korumaya çalışanlar

bastonunu savuran ihtiyarlar hatta horoz şekeri satan adam

ve de boynuzlarında taşıdığı okyanusları ve dünyayı

sere serpe ortalığa saçan öküzler

sen tüm bunların arasında öylece duruyordun

gözlerinde siluetimi görüyordum

gülümsemelerinde dudaklarına bir şiir gelip yatıyordu

saçların savruluyordu geriye doğru zaman durmuş

ve sen narin boynunun çukurluklarında bana yer açıyordun

bir adım attın sanırım en sonunda

ya da ressam öyle çizdi tuvaline an'ı

kokun havalandı teninden

ve şaşkın bakışlarıma aldırmadan kilidini açtı yüreğimin

heybemde saklanan benler sokağında

ey insanlar dinleyin beni sesi yankılandıkça alanda

galata kulesindeki fareler sessizliğe büründü

inanmayacaksınız ama ressam bile şöyle bir kafasını kaldırdı

karşısında oturan kadını fark etti şaşkın bir dalga suratında

alanın en köşesinden dört adam ellerinde kılıçlar

aldıkları simidi yiyorlardı yüzlerinde cinayetin kiri

bir adım daha attın alan belini kıvırdı yükseldikçe uğultu

yaklaştıkça büyüyordun ressamın tuvalinde

ben balkondan evine giriyordum odana

sen uyuyordun yatağında ay elinde mızrak

yıldızları yerleştiriyordu saçlarına

uzun kirpiklerinde sansürsüz bir filmin fragmanı

sıcaklığını kokluyorum teninin ayaklarımda senden pranga

dinleyin beni bir dinleyin sayıklamaları

arasında güneş açıyor göz kapaklarımı

korkularımda cinayet saati

ellerimi yokluyorum gövdemi kollarımı

seni

katillerimi

ressamı

yokluyorum avuçlarımda halat izi

19 şubat 2014 07:11 _izmir

çaysız_şekersiz ve bademsiz