Reva mıdır

İçim dışım, her yanım; sensiz

kış ortasında bir bahar geçişini yaşarken

kış ayazında donmuş buluyorum kendimi.

senden kalan bir kıdım kan dolaşırken

her yönüm yasta; sensiz ölüm var gülüm

sevda gemsinde tufanlar fırtınalar koparken

İçimde fırtınalar boran yakıp yıkarken

sensiz meçhule son söz, ölüm.

Sen söyle zaman

sol yanımı incitmek bana reva mıdır ?

Sen söyle zaman; zaman içinde

her gün ardından haykırmak, gönlüme deva mıdır?

Yetmez mi gönlümün yontulmuş onca taşları

Bitmez mi peşinden dökülen onca gözyaşları

bu ayrılık bize reva mıdır ?

Aşkından sarhoş olmuş şu titrek ellerim

geride kalmış aşkın; benim tek servetim

gönül defterine bir gül yaprağı koymaya, değmez mi ?

Buse bakışlı, yay kaşlı

yanaklarından göğüslerine göz yaşı akan sevgili yarim..

Zeytin gözlü, ay yüzlü

tülbentli başında sam yeli esen esrarlı yarim.

De artık, de nolur. De ki

sana olan içimde ki yangınlarım sönsün

kor ateşinle yanmış yaralarıma

merhem olma zamanı gelmedi mi ?

Yağmur böceğim, kaktüsteki çöl çiçeğim

Güneşli gün içinde yağmurlardayım

kalbinin attığı köşe bucak her yerde,

sırılsıklam senle sokaklarda yatmaktayım..

Uzat tut ellerimden bak gözlerime,

baktığın yerlerdeyim

gündüz içinde gecelerdeyim..

Aç kulaklarını, duy beni duy

duyacaksın, acı acı nağralarını

aşkınla sarhoş garip yüreğimin

duyacaksın, avaz avaz çığlıklarını

ölüme giden ayaklarımın seslerini

Gel artık sol han tahtına, gir içeri

yaz gününde, kış ayazında, dışarıda kalmak ne diye...

Gel artık gönlümün dikeni ayıklanmış dikensiz gülü,

Gel artık gülüm, git ölüm diyelim ikimiz..

( N.K. 02 Kasım 2010 )