Reyya

Çocuktum... Korkuyordum

Ne de olsa suçluydum

Yasak elmayı seviyordum

Ve suçlusu olmadığım her güzelliğin

Nedense,

Bütün cezasını ben çekiyordum.

Tamam, yaksınlardı ömrümü

Varlık örsünde ruhum muttasıl

Yokluk zulmetiyle dövülsün

Öyle ki aşktan münezzeh olsun kalbim.

Yeter ki ayrılığının adı vuslat olmasın

Ve yeter ki her ayrılık

Beni yine, beni yeniden getirip kapına bırakmasın.

Bir insiyakti belki

Beni bu intiharın can damarına götüren

Dudakları şeytan kırmızı

Göğsü melek beyazı bir kadın

Ruhumdan kelepçelemişti beni saçlarına

Elleri aşktan yaratılmıştı çünkü

Gözleri arzudan.

Arsız sarmaşığım

Sesinde sessizliği çağıran gece

Teninde zamanı söndüren ateş.

Ah Reyya... Sırrımda saklı ayna

Canımı acıtıyorsun, dokunma bana.

Bilmiyorsun, ruhumda açtığın kapıları

Görmüyorsun yıktığın duvarları

Bir sır var ardımda

Sesini unutan bir rüzgar

Kelimelerini unuttuğum aşkı dillendiren bir tuğyan

Ve bir isyan Reyya

Saçları aşk kızılı bir isyan..

Dokunma bana, dokunma adı yok duygularımın

Kelimeleri daha yaratılmadı bu aşkın

Dokunma sakın..

Susarım Reyya