Reyyan'a Mektup

Ben kopardım belki ağaçtan çiçekleri

Belki bendim ansızın vuran don

Bahçeler kısır kaldığında bahar ortası

Ağlaması bulutun, yağmurun ya da güneşin

Dövmesi dizlerini toprağın anlamsız

Lakin çok değil istediğim

Ufacık bir mutluluk konsa ağaca

Ve ben seyretsem, cama dokunarak ellerimi

Kocaman öpsem arada bir

Koynuma uzanan dolunayı alnından

İstediğim yok rengarenk ebemkuşağından

Her akşam oynamak; mesala saklambaç

Kovalamak ya da ılık ılık esen rüzgarı

Minicik bir tebessüm, bir seda uzaktan

Yeter bana uyumam için huzurla

Yazdığım bütün kahır defterlerini kaldırıp atarım

Bütün gözyaşlarını saklarım mahzende

Şiirleri yakarım kelime kelime

Sen gelsen, arada bir gelsen, koşulsuz gelsen

Sevmek dedikleri şey bir arpacık güneşte

Sulu kar doruklarında dağın

Mesala bir kuşu kucaklaması yaprağın

Ya da sevmek dedikleri, bıraktığım şey sende

O yüzden bütün gözlere körüm

Birgün defterleri açıp okuyacaksın

Görünüp kaybolan serap mıydım ben

Pazar öğlelerinde yürüyen gölgen

Büyüdükçe anlayacaksın; şekli nasıldı hazanın

Bir ağaç çizdiğinde ve bir tomurcuk

Biliyorum batacak korsan gemisi

Fakat ben seni şimdi çok özlüyorum

Ey istikametsiz şiirlerin faili

Yıkılmaz mı dağlar titrerse gönül

Sensiz zamanları arasam yeter mi ömür

Söyle kalbimi nakşeden senin tığın mı

Söyle yokluğun mu aşk varlığın mı