Rindan

Açtım usulca yüzünü

Birden sarardı soldu yüzü

Esti badı sabah seher yelleri

Karakış ardından

Zemheri geldi...

Çektim gittim inkârı olmayan yollara!

Zaman can çekişti içimde

Sürdüm atımı soğuk sulara

Daraldı köprülerim geçemedim

Döndüm geriye...

Şimdi nerde duracağımı bilemiyorum!

Şunu hep aklında tut unutma sakın

İnsan ilk önce kendinin esiri olur

Sonra yavaş yavaş alışır esaretine

Bir kurt gibi kemirir içini hasret

Elinden bir şey gelmez...

Artık hiç fark etmez gün batımları!

Yüzünde derin bir kılıç izi

Gözlerine hükmediyor kederin

Ötende berinde var git varyeteleri

Gün görmemiş elemin

Sarmış dört yanı...

Ben şimdi ne diye Asuman'a yalvarayım!

Varsın herkes beni deli bellesin

Allah'ın bir kulu selam vermesin

Kimseler kapımı çalmasın yeter

"Yeter ki gün eksilmesin penceremden"...

Asuman yıkıldı yıkılacak üstüme!

Bir dilek tuttum içimden

Her şeyi unuttum

Sonra aldım asumanı kollarıma

Ninnilerle uyuttum...

Uyanır uyanmaz sarıldı bana!

Az mı çektim ben bu kahrı zindanı

Ne yaptımsa yaptım vazgeçemedim

N'olur artık hor görmeyin rindanı

Ayıp değil ya sevmek sevilmek...

Siz hiç aşık olmadınız mı?

Fevzi CAHİT

Ozanca/İZMİR