Ronpuan / İpteki Çocuk

I.

Velûd bir mezarlık kadar kalabalığım içimde.

Babil kulesinde ölüler konuşuyor derinden,

ama hepsi benim bu mükedder,

bu patetik ve bariton sesimle.

Hüviyetim artık çamura bulanmış bir cavidân

— her harf, kopan bir isyan sayhasından

Bir çocuk resmi var eternal sütremde:

gülüşü montaj,

gözleri oyulmuş,

etranje pençelerde.

Göğsümden üç kez geçti Borobudur fısıltısı ­

Pitriyana ve Devayana dudakları kazılmış şehrahlardı

Assvatha’nın suflelerindeydi bir enjenü yankısı

içimde dokuz bin kelime kısır kaldı: doğmadım, ama bilendim.

tarrakalı tenime dökülen kandaki kenşo —

mavi Krişna’nın gözyaşında unuttum adımı ilendim.

bambu kemiklerimle yazıldım

Orientin göğsünden süzülen

ve erkekliği pişmanlıkla örülmüş Nagarjuna’lara.

bedeninin kapısını kıran Lucien de Rupembre gibi

çığlıkla ve sayhalarla değil

suflelerle işledim harflerimi.

Epiküryen bir bedenin nemfoman soluklarında

bir kam davulunun ürperen kalp atışlarında

orjilerle ateşlenen bir Dionysos şöleninde

kadınların tarlalarda tohumlandığı bir Eleusis gizeminde

ve şehvetli Kama’nın erojen mabedinde

Durga’nın kıblesine döndü sustuğum sevişmeler.

Kayıp bir Çandra’nın dudaklarından dökülen müjdeler

yeniden doğurmadı beni süprem menfezlere —

sığ ve yalan bir katarsisle katledip gittiler

hafakanlı bir feyluleden uyanan Dona Sophia seslendi:

-zehirli dudaklarıyla hayat öpücüğü verdiler!

II.

Ermiya gibi yüz yıl öldüm Kudüs’te,

yüz yıl soluksuz bekledim tamporel cesedimde

idrak serçeleri dudaklarıma mil çekti sikloramadan,

sonra Lazar gibi korkuyla ve kerhen dirildim

Cercis gibi yüzlerce kez öldürdüler beni, gömdüler diabolik dehlizlere,

ama yüzlerce dirilemedim onun gibi dönemedim gerilere

oysa serde nebîlik yoktu,

resûl hiç değildim,

titredim yıllarca amansız ve zorba hipojelerde

hakir ve mazlum adım yankılandı Kroton şafaklarında

Miken surlarının önüne Orestes gibi dikildim

Bir tuğyanın delüzyonlu vendettasında

müntehir bedenler gömdüler trajik gözlerime

Yıllar Lerna ejderinin oklarıyla saldırdı ­

arza yamanan stigmalı sefil bedenime,

Açtığı yara iflah olmaz bu okların,

devrildim bir yokluk mezarına

eridim, tükendim, eskidim

III.

Geceyle çarpışırken taş bebekler doğurdu ufkum

o pervân ve handân bebekler:

süt emmeden ölen istiğraklardı,

bir kadının bacağında kıvrılmış yokluklardı.

ben onlara baba değil

hamuru gözyaşıyla karılmış beden oldum.

Denizlerim ve topraklarım yok hepsi senin,

dilimin her sessizi bir işgalin yankısı:

ağzımda dört Evtad kadar efisyan

yedi Ebdal kadar dîdebân bir ayin

yağmurun ilk harfini unutan dillerde dua ediyorum

hep muazzeb unutuşlar nehrindeyim

hep inkisarla akmaktayım, hep bedbin.

IV.

Hislerimle sevişen, uzlet değil

mutantan kesretin içinde bile -

alef kalmanın muhayyel soğukluğuydu.

belki Şanzelize buydu -

bedenin dionizyak ama cüzzamlı cennetlere doğuşuydu.

Gölgeme bastığım çorak yerde

ve geceme üşüşen kâbustan sellerde

çürümüş kehanetler topluyordum -

bir adamın gözlerinden boşalan kadim çöllerde

taştan akan Eyke firarisi bir ilahiydi

ve taş susarak konuşan bir alüzyon,

elokan ve sühandân bir telmihti.

V.

bir mabedin gobleninde adım yazılıdır:

“kudsiyânın unuttuğu oğul”

el yazısı kirlendiği yerde kutsanır

ve benim mizantrenli yazgım

bir mürekkep lekesiydi tanrı defterinde,

ânen fe ânen,

kirli ve umutlu gözyaşlarıyla sulanır

Ey Milton’ın elizyumundan sarkarken arza kapaklanan,

Ey Lorrain’in sisli rıhtımlarında emaresiz kaybolan,

harap ve kayıp tullianumlarda

ve ihtişamlı nekropollerde şefkat arayan,

meyyit-i müteharrikelerle gülüp oynayan,

sâmite-i meyyitelere şaşıp yalpalayan

ama asefal heykellerle yaşayan çocuk!

ve sen trajik benizli “zamanın küçük babası”

Hardy’nin çocuğu ama bugünün irinli yarası

bir romansiyenin estampında ipe yürüdün bedeninden

ama kurtizan humanoidler meşherinde öldün

ve cinnet çağının granitten gözlerine gömüldün

İpte sallanan küçük bedeninden

Dona Sophia’nın süblim ellerinden

Zünnûn’un zindandaki hücresinden

Şeybân’a medyun nefeslerden

Zenon’a şeydâ tilmizlerden

ibretfeşan zambaklar

canfeza dudaklar

mümteni diyarlar

aşkefza hülyalar

cihannüma bergüzarlar topladım

ben kendi bedenime doğru

en uzak seferi başlattım

bir kadın kadar çıplak

bir erkek kadar suskun

bir çocuk kadar masum...