Ruh Devriyede Adım Adım

Gözü yollar çekiyor

Sefasız cisim tanesi

Diş sıkımı isyan

Volkan mavzer yatağı

Patlar şafakta kızıl mehtap...

Sinsice fısıltı kopar

Sazın teli de büyülü

Gövdeyi yakar ezgisi

Ay ışığı fışkırır ruhtan

Tin tin ayak sesleri kederin...

Küs sabaha aynadaki yüz

Geceden kalma sebebi

Korkarım gülmez hiç çehresi

Korkarım İltica etti yüreği

Korkarım...

Hesapsız, ölçüsüz yıkılır

Âleme sığdıramaz gölgeyi

Korkarım dinmez öfkesi

Akşam sedaları nasipsiz düşer ağladıkça...

Düş ağacı kök salmış

Kuru dalda dilek çok

İlk yaz biter diye

Kavgası yüreğiyle...

Hırstan mı yaksa aşktan mı?

Bahçedeki, leylak kokusu

Yüreği arşınlayan

Sığınmak vakti şimdi

Lila sarhoşluğuna...

Ve ruh,

Devriyede adım adım

Dalları solumakta...

/yavan kalmış gözleri, gökyüzünü öğrenemedi

İlle çocuk olmalıydı, doğacak günü görmeye

Masmavi yüreğiyle/