Ruh G/özümü Tutuşturanın Şerefine

sevgili tabut sesim

ah ey

ey bana durmadan yaratanı hatırlatan

ey soluğunda soluklandığım

eğer bir daha yanında yürüyebilecek olsam

razıyım şehrin en hırçın yağmurlarına

çekilir miyim hiç güneşin gölgesine

şimdi ruhuma işleyen

ve şu an okunan ezan aşkına

ben ayaza ayaz mı derim

bir daha tutacak olsan ellerimden

-artık mevzu bu değil

boş ver-

seni burada alıkoyduğum için

üzülüyorum fakat artık çılgınca değil

neymiş geçmiş geçmeli(y)miş

peki

nuru gözlerimin ışıltısı sönük

madem ekmek almaya giderken vuruluyor çocuk

madem ki

sulu-sepken saflık çılgınlığını

capcanlı tutmanın yararı yok

bakma sen

çoğaltmaların çaresini bulurum

o zaman zevkle

çıkmazlar sokağına

şarkılar ısmarlıyorum

bozguna uğratmayan

üstelik en hasından

kendim için

mevsim değişikliğine sebep olan

Madame Coco'ya da gelsin

aldanmaya bayılana

parmağında alyansını

şık oynatan aşkı deli anlatan

davetkar hatuna

(...)

bu şarkım

özellikle O'na tam tamına yedi kez gelsin

hadi ona buna

Hürmüz Boğazı da

çıkmazlar sokağına alıyorum

alakasız biliyorum

falan filan

yoksa yok

mümkünse çocuklar duymasın

evet kesinlikle onlar aşkı

''su

hava

toprak

ateş diye bilsin'' desem

çılgınca olur mu ki

zira kulptan öte

hiç bir vakit ateşi kutsal saymadım ama

canım tabut sesim

döne-döne

ben senin

''olur'' diyen oktav ritmini severim

birde çayı çok sevdiğim için

bağ dinimi demliyorum

an kürdilihicazkar vaktidir

severim karanlığı ve aydınlığı

ve saflığı

gündüzü

gökyüzünden kopardığım yıldız takımını

ve bir yaşam şarkısını

şimdi tam sırası

gereksiz cümlelerin canını yakıyorum

bir bilsen nasıl gözlerimi yumuyorum

ilham aldığım çarpık bizleşmeden ibaret

tüm ama

tüm gerçeğe

ruh gözümü tutuşturan yaşamak şerefine

içiyor

en içten şarkılar eşliğinde

çıkmazlar sokağını içiyorum

şarkıların hepsi benden

tabii kendi bestecisinden

ne hoş değil mi

capcanlı...