Ruhsuz Sevgili

yalın ayak koşmamızdan belliydi sevdaya vurgun olduğumuz...

ne ayaklarımıza batan dikenler umurumuzdaydı.

ne de kalbimize batacak olanlar...

yaralıydık...

ondan başkası çare olmayacak diye;görmezden gelirdik.

"akan kan damarda durmaz"edasıyla akıtırdık

sarmazdık kanayan yaramızı...

cesurduk...

yıldırım düşme ihtimali olan her dağa mıhlanırdık

aşkın tam onikisinde dururduk

ama Allah'ın belası hep ıskalanıyoduk...

kurt gibi açtık.

sevgiye...aşka...

aynı sayılırdı kaderimiz

sevdiklerimizi akbabaların elinden kurtarmaya çalışırdık

ve.........

kurtarırdık..

Ruhsuz bedenlerini...

ruhu olan bi beden kurtarma umuduyla

yaşamaya devam...