Ruhum Mapus Küf Kokulu Hücrede

Acı çekmenin her ruh halini yaşadım

Bir mahkumun hücresinde ki alaca karanlık gibiyim

İç geçirmemin matem tutmamın

Anlamı yok artık yüreğim çoktan öldü

Yüreğim zemheri yüreğim acı su içinde yaşadı

Derler ya insan kendi cehenneminde yaşar

Ruhumu arındıramadım acı kederden

Gece gündüz sürekli ağlatırım ruhumu

Kararttılar yoldaş'ım karattılar ışığımı

Kabil'in Habil'i öldürdüğü günden beri

Tıpkı adaletsiz bir kalbur gibi

Adaletsizce sorgusuzca ruhumu dar ağacında astılar

Akıp gitsede sıra dışı yaşamın her saliyesi

Hz.Hüseyin'in Asası bir kırmızı güle dönüşse

Kırmızı bir gül açsa gönül bağımda

Koklasam ruhum özgür olurmu yoldaş'ım

Hapishanenin uğursuz duvarların da güller açarmı

Ruhumun kararan çiçekleri aydınlanırmı ki

Ayaklarım ruhum prangalara vurulmuş

Sen ruhuma girmezsen ne kırmızı ne beyaz çiçekler açacak

Ruhum çıkarır her an yüreğimi yerinden

Ölüyü uykudan uyandırır gibi

Kanatır sürekli kanatır akıtır kanımı damla damla

Bilmez ki unutur onun da karanlık küf kokan hücrede olduğunu